Ogłoszenia duszpasterskie
IV Niedziela Adwentu - 18.12.2022 r.

  1. Dzisiaj przeżywamy 4. Niedzielę Adwentu.
  2. Trwają Msze św. roratnie o N. M. P., które w naszym kościele są codziennie o godz. 17.00, do piątku. Zakończenie „Rorat” dla dzieci będzie w piątek 23 grudnia.
  3. Grupa Charytatywna zaprasza wszystkich serdecznie na „Kiermasz świąteczny”.
  4. Poświęcone „Opłatki” na stoły wigilijne są do nabycia w naszym kościele. Można je zabierać dla swoich rodzin, sąsiadów, przyjaciół i znajomych. Są również Świece wigilijne „Caritas”, w cenie 7 zł.
  5. W środę 21 grudnia od godz. 09.00 rano, będą Odwiedziny Chorych z sakramentami św.
  6. Aby dobrze i godnie przygotować się do Świąt, będzie okazja do sakramentu Pokuty - Spowiedzi św. adwentowej, w środę 21 grudnia, przed „Roratami” od godz. 16.30 i po Mszy św. roratnej.
  7. W nowym tygodniu, o wspólne, ogólne sprzątanie kościoła i przygotowanie go na święta, proszę wszystkich chętnych wiernych z parafii, w środę po Mszy św. ok. godz. 18.00.
  8. Dziękuję wiernym z ulicy Stalowej 8, od piętra 6, za sprzątanie kościoła oraz za ofiarę na kwiaty i na Mszę św., która za wszystkie rodziny i wiernych z tego bloku, będzie: w czwartek 29 grudnia o godz. 07.30.
  9. Parafialny „Opłatek” dla wiernych, szczególnie starszych, samotnych i chorych, a także dla członków naszych grup i wspólnot parafialnych, będzie miał miejsce w: niedzielę 8 stycznia 2023 r. Dokładne informacje będą przekazane w terminie późniejszym.
  10. Na stolikach są nowe numery prasy katolickiej: „Niedzieli” i „Gościa Niedzielnego”.
  11. W sobotę 24 grudnia, w dzień „Wigilii”, Msza św. będzie rano o godz. 07.00.
  12. Kościół zachęca nas gorąco do zachowania i pielęgnowania polskich i chrześcijańskich tradycji i zwyczajów podczas Wieczerzy wigilijnej, która ma charakter wybitnie religijny i rodzinny. Pamiętajmy o tekście Ewangelii o narodzeniu Jezusa z Ewangelii wg. św. Łukasza rozdz. 2, o wspólnej rodzinnej modlitwie i wspólnym śpiewie „Kolęd”. W Wigilię Bożego Narodzenia, ze względu na wyjątkowy charakter tego dnia w Polsce, Kościół zachęca wiernych również do wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych.
  13. Po wieczornym, wigilijnym czuwaniu i oczekiwaniu na Pana w gronie rodziny, o północy o godz. 24.00, zapraszam serdecznie wszystkich parafian na Mszę św. „pasterską”. Taca z „Pasterki” przeznaczona jest na Fundusz „Ochrony Życia”.
  14. W niedzielę 25 grudnia, Uroczystość Narodzenia Pańskiego. W tym dniu, oprócz „Pasterki”, Komunię św. można przyjąć drugi raz. Msze św. w pierwszy i drugi dzień świąt, będą o godz.: 07.30, 09.30, 11.00 i 12.30.
 

Czy stać mnie na odwagę bycia uczciwym?
(Iz 35,1-6a.10; Jk 5,7-10; Mt 11,2-11)

Jan doskonale wiedział, jaka jest jego misja i jaką misję ma Jezus. Przebywający w więzieniu Jan Chrzciciel, wysyłał do Niego swoich uczniów, stawiając Mu zasadnicze pytanie: Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść, czy też innego mamy oczekiwać? Trzeba jasno stwierdzić, że było ono bardziej związane z ich, a nie z jego wątpliwościami. Gdyby tak nie było, Jezus nie wyraziłby do przybyłych wysłanników tak przejrzystej opinii, charakteryzującej Jana: Coście wyszli oglądać na pustyni? Trzcinę kołyszącą się na wietrze? Dalej dodając, iż Jan przewyższa wcześniejszych proroków, i że: między narodzonymi z niewiast nie powstał większy od Jana Chrzciciela.

Wysyłając uczniów, Janowi zapewne chodziło o to, aby jego uczniowie mogli osobiście spotkać się z Jezusem, i usłyszeć Go, i przekonać się o tym, co On czyni, i o tym, że: niewidomi wzrok odzyskują, chromi chodzą, trędowaci doznają oczyszczenia, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię. Wysłanie uczniów z takim zapytaniem do Jezusa ma jeszcze jeden bardzo ważny aspekt, zgoła pedagogiczny. Jan nic im nie narzuca, Jan jedynie domaga się od nich osobistego kontaktu ze Zbawicielem, domaga od nich myślenia i uczciwego stanięcia po stronie prawdy. W nawoływaniu do nawrócenia uczciwość jest dla Jana wartością zasadniczą. Do uczciwości zachęca przybyłych do niego żołnierzy, którzy pytali go, co należy czynić. Do uczciwości zachęca celników i tych, którzy mają innym coś do dania (Łk 3, 10 – 14).

Z bogactwem doświadczeń, odesłał Jezus uczniów do uwięzionego Jana, który miał wkrótce stanąć do decydującej walki. Mimo ogromnej popularności, jaką się cieszył, miał Jan wielu wrogów i to zarówno w sferach świątynnych, jak i politycznych. Ludzie owi uwikłani w struktury polityczne czy też świątynne, a jeszcze bardziej w swoje grzechy, byli żywo zainteresowani zamknięciem Janowi ust. Wydawać by się mogło, że z chwilą jego śmierci zło zwyciężyło, tymczasem, właśnie to przez nią, Jan otwiera nowy, istotny etap zarówno przygotowania świata na przyjście Mesjasza, jak i przygotowania każdego z nas. Płynące od Jana wezwanie do nawrócenia, do zmiany myślenia, do uczciwości, jest absolutnie ponadczasowe, albowiem tylko taka postawa pozwala na owocne spotkanie z Chrystusem, źródłem prawdziwej radości, której nie będzie końca.

Dzisiaj i pewnie nie tylko dzisiaj, w świecie i w Kościele mówi się o instytucji, o jej kryzysie, o koniecznej reformie. Usta są pełne krytyki, a serca pełne fałszu. Niewielu bowiem myśli o uczciwości i o osobistym spotkaniu z Chrystusem, albowiem takie spotkanie domagałoby się zmiany życia. Niestety dotyczy to również, a może przede wszystkim tych, którzy mają się za nauczycieli ludu. Tak jak wtedy unikali Jana i Chrystusa, tak i unikają Ich dzisiaj.

Ja mam jedynie wpływ na siebie i dlatego dzisiaj sam sobie stawiam pytanie: czy stać mnie na odwagę bycia uczciwym?

Ks. Lucjan Bielas

 

Ogłoszenia duszpasterskie
III Niedziela Adwentu - 11.12.2022 r.

  1. Dzisiaj przeżywamy 3. Niedzielę Adwentu, zwaną Niedzielą „Gaudete”. Źródłem radości jest Pan obecny wśród nas, a także zbliżające się święta Narodzenia Pańskiego. Dzisiaj 11 grudnia, w 3 Niedzielę Adwentu, Kościół w Polsce przeżywa „Niedzielę pokutną”, wynagradzającą za grzechy oraz błagalną o łaski dla Polski i dar pokoju dla świata.
  2. W trzecim tygodniu Adwentu - w środę, piątek i sobotę - przypadają kwartalne Dni Modlitw o życie chrześcijańskie rodzin.
  3. Od dnia 17 grudnia, tj. od soboty, rozpocznie się druga część Adwentu, przeznaczona na bezpośrednie przygotowanie Kościoła i nas do świętowania Narodzenia Pańskiego.
  4. Aby dobrze i godnie przygotować się do Świąt, będzie okazja do sakramentu Pokuty - Spowiedzi św. adwentowej, w środy: 14 i 21 grudnia, przed „Roratami” od godz. 16.30 i po Mszy św. roratnej.
  5. Poświęcone „Opłatki” na stoły wigilijne są do nabycia w naszym kościele. Można je zabierać dla swoich rodzin, sąsiadów, przyjaciół i znajomych. Są również Świece wigilijne „Caritas”, w cenie 7 zł i 18 zł.
  6. Grupa Charytatywna zaprasza wszystkich serdecznie na „Kiermasz świąteczny”, który będzie trwał do niedzieli 18 grudnia.
  7. Msze św. roratnie o Najśw. Maryi Pannie, są codziennie, w dni powszednie o godz. 17.00! Zapraszam wszystkich do udziału w Roratach!
  8. Nowenna do Matki Bożej Nieust. Pomocy w środę, będzie po Mszy św. o godz. 17.00.
  9. Dziękuję wiernym z ulicy Stalowej 8, do piętra 5, za sprzątanie kościoła oraz za ofiarę na kwiaty i na Mszę św., która za wszystkie rodziny i wiernych z tego bloku, będzie: w piątek 16 grudnia o godz. 17.00. W nowym tygodniu, o sprzątanie kościoła prosimy wiernych z ulicy Stalowej 8, od piętra 6, w sobotę po Mszy św. ok. godz. 18.00.
  10. Parafialny „Opłatek” dla wiernych, szczególnie starszych, samotnych i chorych, a także dla członków naszych grup i wspólnot parafialnych, będzie miał miejsce w: niedzielę 8 stycznia 2023 r. Dokładne informacje będą przekazane w terminie późniejszym.
  11. Dziękuję całej wspólnocie „Żywego Różańca” naszej parafii za przekazanie daru 1500 zł na utrzymanie i funkcjonowanie naszego kościoła. Wszystkim serdeczne „Bóg zapłać!”.
  12. Na stolikach są nowe numery prasy katolickiej: „Niedzieli” i „Gościa Niedzielnego”.
 

Intencje od 11 do 18 grudnia 2022 r.

III Niedziela Adwentu – 11.12:

  • godz. 07.30 - za: Marię Brudek z ok. dnia imienin – int. od koleżanek.
  • godz. 09.30 - za: † Barbarę Grotkiewicz – int. od uczestn. pog., † Marzenę i Ryszarda Sikorę – int. od sąsiadów z ul. Okólnej i od znajomych z Os. Kalety.
  • godz. 11.00 - za: † Teodorę Zarzycką – int. od sąsiadów z ul. Baczyńskiego, nr: 5, 5a, 5b, 5c oraz od przyjaciół i znajomych z ulic: Baczyńskiego i Podjazdowej, † Barbarę Nowakowską i zmar. z rodzin: Nowakowskich, Piejków, Sosnowskich i Pałęgów.
  • godz. 12.30 - za: Sebastiana Kowalika z ok. 40 rocz. urodzin, o Boże błogosław., potrzebne łaski i opiekę Matki Bożej – int. od żony z dziećmi.

Poniedziałek – 12.12:

  • godz. 17.00 - za: † Leona Święckiego w 29 rocz. śm. - int. od córki z rodziną.

Wtorek – 13.12:

  • godz. 17.00 - za: Otylię Przybysz z ok. dnia Imienin, o potrzebne łaski i zdrowie, † Halinę Kamińską - XVI Msza św. gregoriańska – int. od syna z rodziną.

Środa – 14.12:

  • godz. 17.00 - za: rodziny i wiernych z ul. Stalowej 1 i 1 / I, † Barbarę Grotkiewicz – int. od uczestn. pogrzebu, † Halinę Kamińską - XVII Msza św. gregoriańska – int. od syna z rodziną.

Czwartek – 15.12:

  • godz. 17.00 - za: † Halinę Kamińską - XVIII Msza św. gregoriańska – int. od syna z rodziną.

Piątek – 16.12:

  • godz. 17.00 - za: rodziny i wiernych z ul. Stalowej 8, do piętra 5, † Halinę Kamińską - XIX Msza św. gregoriańska – int. od syna z rodziną.

Sobota – 17.12:

  • godz. 17.00 - za: † Wiktora Gadomskiego – int. od Mai, Dariusza Nyk i cioci Sławy Kuźmickiej.

IV Niedziela Adwentu – 18.12:

  • godz. 07.30 - za: † Halinę Kamińską - XXI Msza św. gregoriańska – int. od syna z rodziną.
  • godz. 09.30 - za: † Jakuba Jurczyńskiego – int. od Rodziców i brata, † Stefanię, Antoniego Olszowskich, † Barbarę, Tadeusza Olszowskich – int. od rodziny.
  • godz. 11.00 - za: syna Radosława Kowala z ok. dnia rocz. urodzin, o Boże błogosław., opiekę Matki Bożej i łaskę zdrowia – int. od Rodziców.
  • godz. 12.30 - za: † Alinę Krzywdę w 3 rocz. śm. - int. od męża i dzieci z rodzinami.
 

download.png

 

LIST RZYMSKOKATOLICKIEGO EPISKOPATU UKRAINY
DO DUCHOWIEŃSTWA I WIERNYCH KOŚCIOŁA KATOLICKIEGO W POLSCE

 

II Niedziela Adwentu, jest wielkim dniem solidarności Wspólnoty Kościoła w Polsce wobec Wspólnoty Kościoła na Wschodzie, a w tym roku w szczególny sposób w Ukrainie. To już po raz dwudziesty trzeci Polacy spoglądają w stronę Wschodu, aby dać piękne świadectwo pamięci o żyjących tam katolikach, którzy mimo trudności i wielu przeciwności zachowali wiarę. Uczynili to z wielkim poczuciem swojej tożsamości i jedności z całym Kościołem Powszechnym. Nigdy nie zerwali łączności ze Stolicą Apostolską i nie wyrzekli się wiary, a wielu stając w jej obronie cierpiało dla imienia Jezus, przyjmując karę więzienia, upokorzenia i zabrania możliwości kształcenia się. Wielu, a nie jest to mała liczba, ponieśli śmierć, składając swoje życie jako kamień węgielny Kościoła i przykład niezłomności. Postawę ich można zamknąć słowami św. Pawła Apostoła, który w Liście do Filipian pisał: „Dla mnie bowiem żyć - to Chrystus, a umrzeć - to zysk.” (Flp 1,21). I rzeczywiście tak się stało. Ich cierpienie, ufamy w to bardzo mocno, okazało się dla nich zyskiem, bo jak podpowiada nam wiara, przyznając się do Boga, otrzymali z Jego ręki nagrodę. Dostrzegamy ją i widzimy w zbawieniu, które stało się ich udziałem w gronie świętych i błogosławionych, oraz w owocu ziemskim ich ofiary, jakim było odnowienie struktur Kościoła po upadku reżimu komunistycznego.

Biedny, zniszczony i rozproszony Kościół, podjął wielką drogę wolności. Od samego początku nie była ona łatwa. Trzeba było bowiem odzyskiwać i odbudowywać kościoły. Trzeba było zatroszczyć się o powołania kapłańskie i zakonne. Trzeba było duszpastersko zatroszczyć się o wiernych. Dzisiaj możemy stwierdzić, że temu zadaniu Kościół sprostał. Było to możliwe w dużej mierze dzięki kapłanom i osobom zakonnym przybyłym z Polski. To oni stanęli obok nielicznych miejscowych duszpasterzy i podejmując wielki trud duszpasterskiej posługi, dzieląc niewygody i pokonując wszelkie przeszkody ze strony władzy, dali nowe oblicze Kościołowi. Stało się tak, ponieważ za nimi solidarnie stanęły ich wspólnoty diecezjalne i zakonne, parafie w których kiedyś pracowali i z których pochodzili. Dzięki ich posłudze, nawiązały się więzy przyjaźni pomiędzy wspólnotami parafialnymi. Trwają one nadal i są świadectwem i obrazem żywej Ewangelii miłości i troski o bliźnich będących w potrzebie. 

W tym miejscu, przychodzą na myśl słowa św. Pawła Apostoła zapisane w Liście do Kolosan: „A wszystko, co czynicie w słowie lub w uczynku, wszystko czyńcie w imię Pana Jezusa, dziękując Bogu i Ojcu przez niego.” (Kol 3,17). Zatem pouczeni słowem Apostoła, dziękujemy Kościołowi w Polsce za okazaną braterską miłość na przestrzeni tych ponad 30 lat wolności Kościoła w Ukrainie. To podziękowanie jest pierwszym, jakie dzisiaj chcemy jako Episkopat Kościoła Rzymsko-Katolickiego w Ukrainie wypowiedzieć i pozostawić pośród Polaków, którzy nie będąc najbogatszymi na świecie, potrafili się podzielić z jeszcze biedniejszymi.

Idąc dalej, chcemy zwrócić uwagę na hasło tegorocznego Dnia Modlitwy i Pomocy Kościołowi na Wschodzie, jakim jest: „Posłani w pokoju Chrystusa”. Pośród trwającej wojny w Ukrainie jest ono dla nas światłem nadziei, a zarazem dumą z postawy Polaków. Pan Jezus powiedział: „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili.” (Mt 25,40). Zatem kolejny raz wypowiadając słowo dziękujemy, wypełniamy je treścią ewangelicznej miłości, jaką okazaliście w tych ostatnich miesiącach, gdy nakarmiliście głodnych, spragnionym daliście pić, przybyszów przyjęliście, nagich przyodzialiście i chorym podaliście pomocną dłoń. Uczyniliście to w swoim domu, któremu na imię – Polska. Za tę postawę bądźcie błogosławieni i weźcie w posiadanie obiecane przez Boga królestwo – prawdy, pokoju i sprawiedliwości.

Jesteśmy głęboko wzruszeni Waszą stałą życzliwością, solidarnością i jakże konkretną pomocą. Taka postawa jest wyrazem żywej wiary, bo jak powiada Apostoł Jakub: „Wiara bez uczynków jest martwa. Bo jaki z tego pożytek, bracia moi, skoro ktoś będzie utrzymywał, że wierzy, a nie będzie spełniał uczynków?” (Jk 2,14). Zatem wraz z całą wspólnotą Kościoła w Ukrainie dziękujemy i prosimy nadal pamiętajcie o nas. Wasza życzliwa pamięć niech przejawia się w modlitwie błagalnej o szybkie zakończenie wojny i nastanie pokoju, ale również, o co z pokorą ośmielamy się prosić, także w ofiarach i darach materialnych.

Zdajemy sobie sprawę, że i wam jest trudno żyć. Pomyślcie jednak o waszych braciach i siostrach w wierze, którzy stoją na progu katastrofy humanitarnej, związanej ze zniszczeniami infrastruktury energetycznej, a co za tym idzie, lękiem i strachem przed nadchodzącą zimą. Już dzisiaj wszyscy doświadczamy braku prądu, a konsekwencją tego jest brak ciepła i wody. W całej praktycznie Ukrainie, można z niego korzystać tylko 4 godziny na dobę. Są również miejsca, gdzie nie ma go całymi dniami. Zatem zbliża się do nas wróg, którego imieniem jest zimno, paraliż komunikacyjny i strach. Dzisiaj wojna to nie tylko front, gdzie toczą się walki przynoszące śmierć i raniące żołnierzy i osoby cywilne, ale również paraliż codziennego życia.

Św. Jan Paweł II powiedział: „Wierzę, że im bardziej się kocha, tym więcej się czyni, gdyż miłości, która nie jest niczym więcej niż uczuciem, nie mógłbym nawet nazwać miłością”. Prosimy was o tę właśnie miłość wyrażoną we wsparciu materialnym. Ono pomoże nam zabezpieczyć podstawowe potrzeby, takie jak chociażby zakup agregatów prądotwórczych, dzięki którym w naszych parafiach będziemy mogli zorganizować miejsca schronienia dla naszych wiernych, aby w krytycznym momencie mogli się ogrzać czy ugotować ciepły posiłek.

W czasie tak wielkiego doświadczenia, kiedy wojna pozostawia po sobie śmierć, cierpienie i zgliszcza, wspólnota Kościoła w Ukrainie nie jest sama, bo jest z nią Kościół w Polsce. Jesteście z nami od 24 lutego, gdy rozpoczęła się wojna. Trudno jest dzisiaj podsumować w liczbach otrzymaną pomoc, ale jest ona wielka, tak jak wielkie są serca Polaków. Prosimy bądźcie nadal blisko nas! Ta nasza prośba, którą kierujemy do Kościoła w Polsce, czyniąc to na ręce Episkopatu Polski, jest apelem lęku i trwogi o przetrwanie. Tak więc dziękujemy kolejny raz za dar modlitwy i pomoc finansową, jaką wesprzecie nas w II Niedzielę Adwentu. Na dzień dzisiejszy, wdzięczność naszą możemy najskuteczniej wyrazić poprzez modlitwę za ludzi dobrej woli. 

Niech za wszelkie dobro nam okazane błogosławi Was Bóg, Ojciec Miłosierdzia i ochrania Najświętsza Maryja Panna, nasza wspólna Królowa i Matka.

Rzymskokatoliccy Biskupi Ukrainy, zebrani na plenarnym posiedzeniu Konferencji Episkopatu Ukrainy.
Lwów, 25 listopada 2022 roku.

Link do pliku pdf

 

 

L I S T RZYMSKOKATOLICKIEGO EPISKOPATU UKRAINY

DO DUCHOWIEŃSTWA I WIERNYCH KOŚCIOŁA KATOLICKIEGO W POLSCE

 

II Niedziela Adwentu, jest wielkim dniem solidarności Wspólnoty Kościoła w Polsce wobec Wspólnoty Kościoła na Wschodzie, a w tym roku w szczególny sposób w Ukrainie. To już po raz dwudziesty trzeci Polacy spoglądają w stronę Wschodu, aby dać piękne świadectwo pamięci
o żyjących tam katolikach, którzy mimo trudności i wielu przeciwności zachowali wiarę. Uczynili to
z wielkim poczuciem swojej tożsamości i jedności z całym Kościołem Powszechnym. Nigdy nie zerwali łączności ze Stolicą Apostolską i nie wyrzekli się wiary, a wielu stając w jej obronie cierpiało dla imienia Jezus, przyjmując karę więzienia, upokorzenia i zabrania możliwości kształcenia się. Wielu, a nie jest to mała liczba, ponieśli śmierć, składając swoje życie jako kamień węgielny Kościoła i przykład niezłomności. Postawę ich można zamknąć słowami św. Pawła Apostoła, który w Liście do Filipian pisał: „
Dla mnie bowiem żyć - to Chrystus, a umrzeć - to zysk.” (Flp 1,21). I rzeczywiście tak się stało. Ich cierpienie, ufamy w to bardzo mocno, okazało się dla nich zyskiem, bo jak podpowiada nam wiara, przyznając się do Boga, otrzymali z Jego ręki nagrodę. Dostrzegamy ją i widzimy w zbawieniu, które stało się ich udziałem w gronie świętych i błogosławionych, oraz w owocu ziemskim ich ofiary, jakim było odnowienie struktur Kościoła po upadku reżimu komunistycznego.

Biedny, zniszczony i rozproszony Kościół, podjął wielką drogę wolności. Od samego początku nie była ona łatwa. Trzeba było bowiem odzyskiwać i odbudowywać kościoły. Trzeba było zatroszczyć się o powołania kapłańskie i zakonne. Trzeba było duszpastersko zatroszczyć się o wiernych. Dzisiaj możemy stwierdzić, że temu zadaniu Kościół sprostał. Było to możliwe w dużej mierze dzięki kapłanom i osobom zakonnym przybyłym z Polski. To oni stanęli obok nielicznych miejscowych duszpasterzy
i podejmując wielki trud duszpasterskiej posługi, dzieląc niewygody i pokonując wszelkie przeszkody ze strony władzy, dali nowe oblicze Kościołowi. Stało się tak, ponieważ za nimi solidarnie stanęły ich wspólnoty diecezjalne i zakonne, parafie w których kiedyś pracowali i z których pochodzili. Dzięki ich posłudze, nawiązały się więzy przyjaźni pomiędzy wspólnotami parafialnymi. Trwają one nadal
i są świadectwem i obrazem żywej Ewangelii miłości i troski o bliźnich będących w potrzebie.

W tym miejscu, przychodzą na myśl słowa św. Pawła Apostoła zapisane w Liście do Kolosan:
„A wszystko, co czynicie w słowie lub w uczynku, wszystko czyńcie w imię Pana Jezusa, dziękując Bogu i Ojcu przez niego.” (Kol 3,17). Zatem pouczeni słowem Apostoła, dziękujemy Kościołowi w Polsce za okazaną braterską miłość na przestrzeni tych ponad 30 lat wolności Kościoła w Ukrainie. To podziękowanie jest pierwszym, jakie dzisiaj chcemy jako Episkopat Kościoła Rzymsko-Katolickiego
w Ukrainie wypowiedzieć i pozostawić pośród Polaków, którzy nie będąc najbogatszymi na świecie, potrafili się podzielić z jeszcze biedniejszymi.

Idąc dalej, chcemy zwrócić uwagę na hasło tegorocznego Dnia Modlitwy i Pomocy Kościołowi na Wschodzie, jakim jest: „Posłani w pokoju Chrystusa”. Pośród trwającej wojny w Ukrainie jest ono dla nas światłem nadziei, a zarazem dumą z postawy Polaków. Pan Jezus powiedział: „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili.” (Mt 25,40). Zatem kolejny raz wypowiadając słowo dziękujemy, wypełniamy je treścią ewangelicznej miłości, jaką okazaliście w tych ostatnich miesiącach, gdy nakarmiliście głodnych, spragnionym daliście pić, przybyszów przyjęliście, nagich przyodzialiście i chorym podaliście pomocną dłoń. Uczyniliście to
w swoim domu, któremu na imię – Polska. Za tę postawę bądźcie błogosławieni i weźcie w posiadanie obiecane przez Boga królestwo – prawdy, pokoju i sprawiedliwości.

Jesteśmy głęboko wzruszeni Waszą stałą życzliwością, solidarnością i jakże konkretną pomocą. Taka postawa jest wyrazem żywej wiary, bo jak powiada Apostoł Jakub: „Wiara bez uczynków jest martwa. Bo jaki z tego pożytek, bracia moi, skoro ktoś będzie utrzymywał, że wierzy, a nie będzie spełniał uczynków?” (Jk 2,14). Zatem wraz z całą wspólnotą Kościoła w Ukrainie dziękujemy i prosimy nadal pamiętajcie o nas. Wasza życzliwa pamięć niech przejawia się w modlitwie błagalnej o szybkie zakończenie wojny i nastanie pokoju, ale również, o co z pokorą ośmielamy się prosić, także w ofiarach
i darach materialnych.

Zdajemy sobie sprawę, że i wam jest trudno żyć. Pomyślcie jednak o waszych braciach i siostrach w wierze, którzy stoją na progu katastrofy humanitarnej, związanej ze zniszczeniami infrastruktury energetycznej, a co za tym idzie, lękiem i strachem przed nadchodzącą zimą. Już dzisiaj wszyscy doświadczamy braku prądu, a konsekwencją tego jest brak ciepła i wody. W całej praktycznie Ukrainie, można z niego korzystać tylko 4 godziny na dobę. Są również miejsca, gdzie nie ma go całymi dniami. Zatem zbliża się do nas wróg, którego imieniem jest zimno, paraliż komunikacyjny i strach. Dzisiaj wojna to nie tylko front, gdzie toczą się walki przynoszące śmierć i raniące żołnierzy i osoby cywilne, ale również paraliż codziennego życia.

Św. Jan Paweł II powiedział: „Wierzę, że im bardziej się kocha, tym więcej się czyni, gdyż miłości, która nie jest niczym więcej niż uczuciem, nie mógłbym nawet nazwać miłością”. Prosimy was o tę właśnie miłość wyrażoną we wsparciu materialnym. Ono pomoże nam zabezpieczyć podstawowe potrzeby, takie jak chociażby zakup agregatów prądotwórczych, dzięki którym w naszych parafiach będziemy mogli zorganizować miejsca schronienia dla naszych wiernych, aby w krytycznym momencie mogli się ogrzać czy ugotować ciepły posiłek.

W czasie tak wielkiego doświadczenia, kiedy wojna pozostawia po sobie śmierć, cierpienie
i zgliszcza, wspólnota Kościoła w Ukrainie nie jest sama, bo jest z nią Kościół w Polsce. Jesteście z nami od 24 lutego, gdy rozpoczęła się wojna. Trudno jest dzisiaj podsumować w liczbach otrzymaną pomoc, ale jest ona wielka, tak jak wielkie są serca Polaków. Prosimy bądźcie nadal blisko nas! Ta nasza prośba, którą kierujemy do Kościoła w Polsce, czyniąc to na ręce Episkopatu Polski, jest apelem lęku i trwogi o przetrwanie. Tak więc dziękujemy kolejny raz za dar modlitwy i pomoc finansową, jaką wesprzecie nas w II Niedzielę Adwentu. Na dzień dzisiejszy, wdzięczność naszą możemy najskuteczniej wyrazić poprzez modlitwę za ludzi dobrej woli.

Niech za wszelkie dobro nam okazane błogosławi Was Bóg, Ojciec Miłosierdzia i ochrania Najświętsza Maryja Panna, nasza wspólna Królowa i Matka.

Rzymskokatoliccy Biskupi Ukrainy, zebrani na plenarnym posiedzeniu Konferencji Episkopatu Ukrainy.

Lwów, 25 listopada 2022 roku.

 

Nim odwrócisz się na pięcie
i odejdziesz od Chrystusa w nicość, zatrzymaj się i posłuchaj, co On ma ci do powiedzenia.
(Iz 11, 1-10; Rz 15, 4-9; Mt 3, 1-12)

Dzisiaj mówi do nas przez trzech swoich wysłanników. Pierwszym z nich jest Izajasz (VIII w. p.n.e.). On to zapowiadając czasy mesjańskie, czyli Chrystusa, posługuje się ciekawym obrazem, który na pierwszy rzut oka może budzić kontrowersje. W czasach Mesjańskich wilk zamieszka wraz z barankiem, pantera z koźlęciem, lew będzie żywił się trawą i słomą, krowa i niedźwiedzica będą żyły w przyjaźni. Skutkiem zaś tej przemiany, również życie ludzi stanie się bezpieczniejsze. Znamienny jest dobór przykładów dokonany przez Izajasza. Wyraźnie sugeruje, że dokonanie takich przemian, niejako przedefiniowania natury charakteryzującej się walką o byt, jest tylko w mocy samego Boga Stwórcy. Sugeruje więc Boską godność i moc Mesjasza i taki jest głęboki sens tej prorockiej wizji.

Z drugiej zaś strony Izajasz mówi o Mesjaszu, jako prawdziwym człowieku z pnia Jessego. Będzie On potomkiem króla Dawida, którego to Jessse był ojcem. Warto zauważyć, że Izajasz ma odwagę powiedzieć o uniwersalnym charakterze mesjańskiej misji, o czym wielu jego ziomków niestety zapomina.

Drugim prorokiem, który dzisiaj do nas przemawia, jest św. Jan Chrzciciel. Jan, będąc ostatnim prorokiem Starego Przymierza, przygotowuje powierzonych mu ludzi na przyjście Mesjasza. Jego chrzest w wodach Jordanu jest chrztem nawrócenia, czyli zmiany sposobu myślenia polegającej na życiu według prawa Bożego. Choć w stworzonym przez siebie świecie Bóg może działać dowolnie, to jednak z człowiekiem obdarzonym przez Niego wolną wolą i zaufaniem, postępuje inaczej. Zaprasza do przemian, co nie znaczy, że zwalnia z odpowiedzialności. Niestety wielu tego nie rozumie, a jeszcze więcej nie chce tego przyjąć. Ta obłuda musiała być już wtedy znacząca, skoro Jan ówczesnym obłudnikom nie szczędzi bardzo ostrych słów krytyki i roztacza przed nimi najczarniejsze wizje kary. Zaś sam Jan jest dla nas wzorem cudownej współpracy z Chrystusem Mesjaszem polegającej na pełnieniu woli Bożej i pięknej ludzkiej przyjaźni.

Trzecią postacią, która do nas dzisiaj przemawia, jest św. Paweł. Do tych wszystkich, którzy naiwnie oczekują „efektów specjalnych” związanych z przyjściem Chrystusa, Apostoł Narodów kieruje swoje przesłanie. Przemiana zewnętrzna na czasy mesjańskie generuje się w naszych wnętrzach. To tu powinniśmy przyjąć Mesjasza – Chrystusa. W ubiegłym tygodniu, powołując się na św. Pawła, mówiliśmy o przemianie napięć między tym, co w nas cielesne, a tym, co w nas duchowe. Ta twórcza synteza tych dwóch światów jest możliwa w nas tylko i wyłącznie przez przyjęcie Chrystusa Boga Człowieka, do naszego wnętrza. Czas mesjański jest w nas. I to właśnie sugeruje św. Jan Chrzciciel, całą swoją postawą i swoim nauczaniem. Ten, który idzie po nim Jezus Chrystus, przyjmie na siebie to, co jest największą sprzecznością w człowieku, śmiertelną sprzecznością, a mianowicie grzech. Bóg jest święty, a mój grzech jest zaprzeczeniem Jego świętości.

Weryfikacją naszego przyjęcia Chrystusa i cudem przekraczającym ustanie walki o byt w przyrodzie, mogą być słowa św. Pawła: A Bóg, który daje cierpliwość i pociechę, niech sprawi, abyście wzorem Chrystusa te same uczucia żywili do siebie i zgodnie, jednymi ustami wielbili Boga i ojca Pana naszego, Jezusa Chrystusa. Dlatego przygarniajcie siebie nawzajem, bo i Chrystus przygarnął was – ku chwale Boga.Nim więc odwrócisz się na pięcie i odejdziesz w nicość ...

Ks. Lucjan Bielas

 

Ogłoszenia duszpasterskie
II Niedziela Adwentu - 04.12.2022 r.

  1. Dzisiaj przeżywamy 2. Niedzielę Adwentu. W Kościele w Polsce i w parafiach polonijnych, obchodzimy XXIII Dzień Modlitwy i Pomocy materialnej Kościołowi na Wschodzie. W dniu dzisiejszym święcimy „Opłatki” na nasze stoły wigilijne. Z pomocą naszych wiernych, będziemy dostarczać je do naszych rodzin. W naszym kościele, można nabywać i zabierać dla swoich rodzin, sąsiadów, przyjaciół i znajomych „Opłatki” oraz Świece wigilijne „Caritas” w cenie 7 zł i 18 zł.
  2. Po Mszy św. godz. 07.30, będzie spotkanie „Żywego Różańca” i „Zmianka” tajemnic. „Kiermasz świąteczny” organizowany przez naszą Grupę Charytatywną, będzie miał miejsce w czasie dwóch niedziel: 11 i 18 grudnia. Chcemy również zorganizować „Wigilię” dla naszych wiernych oraz członków Grup i wspólnot parafialnych, w niedzielę 18 grudnia. Wszystkich chętnych, by wziąć udział w naszym „Opłatkowym” spotkaniu, proszę o zgłaszanie się do zakrystii lub do osób z Grupy Charytatywnej.
  3. Przez cały Adwent, w dni powszednie, Msze św. roratnie o Najśw. Maryi Pannie, są o godz. 17.00! Zapraszam wszystkich do udziału w Roratach!
  4. We wtorek, jako pierwszy miesiąca, od godz. 16.00 będzie Adoracja Najśw. Sakramentu z modlitwą o dary Ducha Św. dla całej wspólnoty parafialnej. O godz. 17.00 będzie Msza św. na Uwielbienie Ducha Św., z prośbą o Jego łaski i działanie.
  5. Nowenna do Matki Bożej Nieust. Pomocy w środę, będzie po Mszy św. o godz. 17.00.
  6. W czwartek, 8 grudnia, będziemy przeżywali uroczystość Niepokalanego Poczęcia N. M. P. Msze św. w tym dniu w naszym kościele, będą o godz.: 09.00 rano, w południe o godz. 12.00 w „Godzinę łaski” dla świata z modlitwą różańcową i o godz. 17.00. Po Mszy św. o godz. 17.00, będzie nabożeństwo do św. Antoniego Padewskiego.
  7. Dziękuję wiernym z ulicy Stalowej, nr: 1, 1 / I, za sprzątanie kościoła oraz za ofiarę na kwiaty i na Mszę św., która za wszystkie rodziny i wiernych z tych bloków, będzie: w środę 14 grudnia o godz. 17.00. W nowym tygodniu, o sprzątanie kościoła prosimy wiernych z ulicy Stalowej 8, do piętra 5, w sobotę po Mszy św. ok. godz. 18.00.
  8. Na stolikach są nowe numery prasy katolickiej: „Niedzieli” i „Gościa Niedzielnego”.
 

Intencje mszy św. od 04 do 11 grudnia 2022 r.

II Niedziela Adwentu – 04.12:

  • godz. 07.30 - za: „Żywy Różaniec”.
  • godz. 09.30 - za: † Barbarę Grotkiewicz z ok. d. imienin – int. od męża i dzieci z rodzinami, † Marzenę i Ryszarda Sikorę – int. od sąsiadów z ul. Okólnej i od znajomych z Os. Kalety.
  • godz. 11.00 - za: Górników, szczeg. z naszej par., żyjących i zmar., z ok. dnia św. Barbary, † Stefanię Kluzek z ok. 16 rocz. śm. – int. od córki z rodziną.
  • godz. 12.30 - za: † Halinę Kamińską – VII Msza św. gregoriańska - int. od syna z rodziną.

Poniedziałek – 05.12:

  • godz. 17.00 - za: † Halinę Kamińską – VIII Msza św. gregoriańska - int. od syna z rodziną, Dusze w Czyśćcu cierpiące, najbliższego wybawienia.

Wtorek – 06.12:

  • godz. 17.00 - za: na Uwielbienie Ducha Świętego.

Środa – 07.12:

  • godz. 17.00 - za: † Danielę Wawrzczak – int. od uczestn. pog., † Teodorę Zarzycką – int. od int. od sąsiadów z ul. Baczyńskiego, nr: 5, 5a, 5b, 5c oraz od przyjaciół i znajomych z ulic: Baczyńskiego i Podjazdowej, † Marzenę i Ryszarda Sikorę – int. od sąsiadów z ul. Okólnej i od znajomych z Os. Kalety.

Czwartek – Uroczystość Niepokalanego Poczęcia - 08.12:

  • godz. 09.00 - za: † ojca Jana Koniecznego w 15 rocz. śm. - int. od córek.
  • godz. 12.00 - za: w intencji nawrócenia zatwardziałych grzeszników i o łaski dla świata.
  • godz. 17.00 - za: † Annę i Włodzimierza Czerniaka – int. od córek.

Piątek – 09.12:

  • godz. 17.00 - za: † Halinę Kamińską – XII Msza św. gregoriańska - int. od syna z rodziną, † Wiesława Przybysza z ok. dnia imienin.

Sobota – 10.12:

  • godz. 17.00 - za: † Helenę Figiel w 12 rocz. śm.

III Niedziela Adwentu – 11.12:

  • godz. 07.30 - za: Marię Brudek z ok. dnia imienin – int. od koleżanek.
  • godz. 09.30 - za: † Barbarę Grotkiewicz – int. od uczestn. pog., † Marzenę i Ryszarda Sikorę – int. od sąsiadów z ul. Okólnej i od znajomych z Os. Kalety.
  • godz. 11.00 - za: † Teodorę Zarzycką – int. od sąsiadów z ul. Baczyńskiego, nr: 5, 5a, 5b, 5c oraz od przyjaciół i znajomych z ulic: Baczyńskiego i Podjazdowej, † Barbarę Nowakowską i zmar. z rodzin: Nowakowskich, Piejków, Sosnowskich i Pałęgów.
  • godz. 12.30 - za: Sebastiana Kowalika z ok. 40 rocz. urodzin, o Boże błogosław., potrzebne łaski i opiekę Matki Bożej – int. od żony z dziećmi.
 

Czy Chrystus znajdzie Siebie, we mnie?
(Iz 2,1-5; Rz 13,11-14; Mt 24,37-44)

Czuwać i być gotowym, to zaleca nam dzisiaj Jezus Chrystus, jako przygotowanie na Jego powtórne przyjście. Nastąpi ono niespodziewanie. Ludzie będą zanurzeni w swojej codzienności i tak zajęci swoim tu i teraz, że ten dzień ich zaskoczy. Znamienne jest nawiązanie przez Jezusa do potopu, do wydarzenia, o którym mówią przekazy zachowane na całej ziemi, we wszystkich niemal kulturach. Choć te opowieści są różne w treści, wszystkie informują o kataklizmie wodnym i o tym, że był karą za ludzkie grzechy. Niektóre wspominają podobnie jak Biblia o tylko niewielu uratowanych. Opis biblijny pośród tych przekazów jest najbardziej wyrazistym przekazem, który za wolą Pana Boga miał przetrwać jako swoistego rodzaju tekst edukacyjny dla całej ludzkości. Nieopanowane wielożeństwo i nieopanowana rozpusta zapanowały na ziemi i ściągnęły na ówczesnych mieszkańców zasłużoną karę Stwórcy. Bóg Jahwe zachował jedynie Noego i jego rodzinę, albowiem jako jedyny był Mu miły, odznaczał się on niezwykłą prawością wśród ówczesnego pokolenia. Czyli relację z Jahwe przekładał na relacje z drugim człowiekiem i otaczającym go światem. A owe relacje zapewne nie były łatwe, kiedy to, na polecenie Boga zaczął budować arkę tam, gdzie nie było wody. To właśnie, dla innych mieszkańców ziemi niezrozumiałe posłuszeństwo, wyglądające w ich oczach na całkowitą głupotę, uratowało Noego i jego najbliższych (por. Rdz 6,1 – 9,17).

Chrystus przez swoje pierwsze przyjście, kiedy to zamieszkał pośród nas, będąc prawdziwym człowiekiem, przygotowuje nas na swoje drugie przyjście, kiedy objawi się nam, jako Sędzia sprawiedliwy i miłosierny. Syn Boży uczy nas swoim ludzkim życiem, jak mamy przeżyć nasze życie, tak jak On będąc w mniejszości, aby dawać przykład dla wielu. To bycie mniejszością, tak charakterystyczne dla Noego, dla wybitnych postaci Starego Testamentu, a przede wszystkim dla Jezusa i Jego prawdziwych uczniów, jest ściśle połączone z odpowiedzialnością za wielu. Znakomicie rozumiał to św. Paweł, który doświadczał już wtedy zjawiska charakterystycznego dla wspólnoty chrześcijan. Wielu nawracało się bardzo naskórkowo, można powiedzieć bez wewnętrznej przemiany, bez przemiany obyczajów. Tylko stosunkowo nieliczni, podejmowali codzienne życie z Chrystusem, pozwalając Mu na całkowitą przemianę serc i sumień. Ostrożny w ocenie pierwszych, Paweł niejako inwestuje w drugich, aby paradoksalnie tym pierwszym pomóc. Do otwartych na przemianę, kieruje praktyczne uwagi o ponadczasowym wymiarze: Żyjmy przyzwoicie jak w jasny dzień: nie w hulankach i pijatykach, nie w rozpuście i wyuzdaniu, nie w kłótni i zazdrości. Ale przyobleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa i nie troszczcie się zbytnio o ciało, dogadzając żądzom. Kluczowym jest u Pawła stwierdzenie: przyoblec się w Pana Jezusa Chrystusa. Zakłada to tak dalece idące zjednoczenie z Nim, które jest odpowiedzią miłości na Jego miłość, że odważa się powiedzieć: Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus. Choć nadal prowadzę życie w ciele, jednak obecne życie moje jest życiem wiary w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie (Ga 2,20).

Sąd, na którym wszyscy staniemy i który przyjdzie, Bogu dzięki, w nieoczekiwanej dla nas chwili, będzie zarówno wydarzeniem globalnym, jak i indywidualnym: Wtedy dwóch będzie w polu: jeden będzie wzięty, drugi zostawiony. Dwie będą mleć na żarnach: jedna będzie wzięta, druga zostawiona. Choć na zewnątrz będzie wszystko wyglądało tak samo, Jezus spojrzy w serce każdego człowieka, szukając w nim miłości.

Na początku Adwentu, w świcie przekuwającym lemiesze na miecze i sierpy na włócznie, w świecie popisującym się apostazjami, Chrystus pyta mnie, czy jest w moim sercu miejsce dla Niego? Pyta mnie o to codziennie i codziennie oczekuje odpowiedzi. To właśnie na tym polega – czuwanie. Jednego mogę być pewny, że te moje odpowiedzi, są bardzo brzemienne w skutkach.

Ks. Lucjan Bielas

 
<< Początek < Poprzednia 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Następna > Ostatnie >>

Strona 3 z 55

Statystyki

mod_vvisit_counterDziś543
mod_vvisit_counterWczoraj2103
mod_vvisit_counterW tym tygodniu6861
mod_vvisit_counterW tym miesiącu22150
mod_vvisit_counterWszystkich1196556

W każdy trzeci czwartek miesiąca o godz. 18.00 jest Msza św. o św. Bracie Albercie patronie naszej parafii. Po Mszy św. jest Nowenna do naszego patrona z ucałowaniem jego relikwii.
Po modlitwie Spotkanie biblijne. Zapraszam serdecznie wszystkich wiernych!

W każdy czwarty czwartek miesiąca o godz. 18.00 jest Msza św. o św. O.Pio. Po Mszy św. modlitwy do Świętego z ucałowaniem jego relikwii, a potem spotkanie Grupy Modlitwy św. O.Pio.
Zapraszam serdecznie wszystkich wiernych!

Projekt i wykonanie Alanet