Katecheza X
Kryzys małżeński drogą do rozwoju

Małżeństwo jest naturalną drogą do świętości dla małżonków. Pan Bóg powołuje konkretnych ludzi i umacnia ich związek w sakramencie małżeństwa. Z Bożą pomocą, realizują oni przez całe życie własną drogę do świętości. Mąż staje się odpowiedzialny za świętość swojej żony, ale żona jest odpowiedzialna za świętość swojego męża. Oboje rodzice są odpowiedzialni za świętość swoich dzieci.

Powołanie do świętości, można w małżeństwie realizować we wszystkich przejawach życia małżeńskiego i rodzinnego. Nawet kryzysy mogą stać się drogą do wzrastania w świętości małżonków: święte nie są przecież tylko te małżeństwa, które nie popełniają błędów, ale także te, które potrafią znaleźć wyjście z sytuacji kryzysu. Św. Paweł pisał, „gdzie wzmógł się grzech, tam jeszcze obficiej rozlała się łaska”. W kontekście kryzysu małżeńskiego, tam, gdzie więcej błędów, potrzeba większej miłości, by je naprawić; tam gdzie są zranienia, trzeba jeszcze więcej wzajemnej troski i życzliwości by te rany zagoić. W czasie kryzysu warto więc tę łaskę zauważyć i chętnie z niej skorzystać. Kluczowa jest nasza wiara w to, że z danego problemu można wspólnymi siłami wyjść oraz świadomość, że Bóg w pokornej modlitwie człowieka otwiera go na tę uzdrawiającą łaskę.

Papieska Rada ds. Rodziny podaje, że „Instytucja małżeństwa przeżywa mniejszy kryzys tam, gdzie tradycyjne rodziny są silniejsze”. Nie mniej jednak, kryzys małżeńsko-rodzinny stanowi nieodłączną część życia rodzinnego i występuje wszędzie tam, gdzie obietnice przysięgi małżeńskiej są łamane. Pierwszy przejaw kryzysu ma miejsce najczęściej wtedy, gdy któreś z małżonków przestaje okazywać miłość, czułość i wsparcie. Innym znakiem kryzysu może być brak miłości do dzieci i zaniedbywanie ich katolickiego wychowania. Do kryzysu małżeństwa prowadzi też zaniedbywanie przez któregoś z małżonków więzi z Bogiem. W obliczu takich sytuacji najważniejsze jest, by małżonkowie otwarcie rozmawiali o tym ze sobą oraz z pomocą Boga i kompetentnych ludzi pokonali swoje słabości. Można najpierw szukać pomocy w szczerej spowiedzi, lub też w poradni życia rodzinnego lub u wykwalifikowanego w terapii małżeństw i rodzin specjalisty.

Duszpasterskie poradnictwo małżeńskie, oferuje rodzinom wsparcie zarówno na poziomie psychologicznym i jak i teologicznym, rozwijając małżonków i optymalizując ich wspólne życie. Przedmiotem pomocy są tu zazwyczaj konflikty międzypokoleniowe i małżeńskie, bezdzietność, uzależnienia, kryzys wiary, odpowiedzialne rodzicielstwo i problemy wychowawcze, a także przygotowanie do małżeństwa. Poradnictwo to może przebiegać na trzech etapach: przed wystąpieniem negatywnych zjawisk (profilaktyka), w trakcie problemu (terapia), jak i po ustaniu kryzysu (rehabilitacja więzi małżeńskiej).

Najsilniejsze małżeństwa to nie takie, które nie mają problemów (bądź udają, że ich nie mają), ale takie, które odpowiednio na nie reagują i wspólnie stawiają im czoła. Relacja małżeńska staje się wtedy nawet jeszcze silniejsza. Podstawową zasadą do wyjścia z problemu, jest ewangeliczna zasada, że prawda nas wyzwoli. Pomoc łaski Bożej, pozwala przezwyciężyć momenty słabości i zagubienia, prowadzi do oczyszczenia, a także wzmocnienia komunii małżonków.

Św. Jan Paweł II przypomina: „droga wiernej miłości w małżeństwie sakramentalnym, w którym uobecnia się tajemnica Odkupienia, oznacza udział w krzyżu Chrystusa, który – zgodnie z chrześcijańskim paradoksem – ‘wiąże szczęście z akceptacją cierpienia w duchu wiary’. Droga ta, oznacza zatem ‘przyjęcie miłości Chrystusowej’, która ‘wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma’”. Trudności są zatem częścią ludzkiego życia oraz sprawdzianem naszej wierności zarówno złożonej przysiędze, jak i wierności Bogu. Jedynie prawdziwe partnerstwo i szczera współpraca ze współmałżonkiem pozwala nie tylko pokonać trudności, ale i dokonać postępu na własnej drodze do świętości.

Każdy człowiek ze swojej natury jest zaproszony do Bożego projektu miłości, który jest równoznaczny z rozwojem wiary, które w Piśmie Świętym porównywane są do związku miłości między kobietą i mężczyzną. Podobnie jak życie małżonków jest w pewnym sensie codziennym przekraczaniem progu odrodzenia, codziennym potwierdzaniem na nowo raz złożonej przysięgi miłości, tak „wiara, dla tych, którzy według niej żyją, może trwać tylko wówczas, kiedy się odradza i przekracza próg”. Związek życia małżeńskiego z wiarą małżonków i ich relacją do Pana Boga, okazuje się kluczowy w sytuacjach kryzysu. Dlatego też pojawiające się w życiu kryzysy otwierają zawsze możliwość jakiejś zmiany, odrodzenia i przekroczenia progu. Chodzi nie tylko o wykorzystanie tej sytuacji na osobisty wzrost czy rozwój, ale przede wszystkim na wykształcenie lepszych sposobów radzenia sobie z problemami.

Zawalczmy wspólnie, by także i w naszych rodzinach każdy kryzys dzięki Bożej łasce prowadził nas do jeszcze głębszego zaufania Bogu oraz do umocnienia więzi międzyludzkich.

Opracował: ks. Karol Nędza

 

Co możemy dzisiaj zrobić? - (Wj 17, 8-13; 2 Tm 3, 14–4, 2; Łk 18, 1-8)
Żywe jest słowo Boże i skuteczne, zdolne osądzić pragnienia i myśli serca (Hbr 4, 12).

Mojżesz mówi nam dzisiaj, że trzeba walczyć, ale bez modlitwy nic z tej walki nie będzie. Nie wystarczy sama modlitwa, nie wystarczy sama walka. Modlący się i walczący mieli nadzieję złożoną w Bogu, jednocześnie każdy znał swoje miejsce, przez Boga mu wyznaczone. Miejsce Mojżesza było na górze modlitwy, miejsce Jozuego na polu walki. Ten, któremu Bóg powierzył przywództwo, Mojżesz, wcześniej rozeznał misje, i wyznaczył zadania zgodnie z ludzkim rozsądkiem i wolą Najwyższego. Charakterystyczna była ich konsekwencja ani Mojżesz, nie zaniechał modlitwy, ani Jozue, walki.

W ewangelicznej przypowieści o wdowie i niesprawiedliwym sędzim, który w końcu uległ jej prośbom, Jezus do każdego z nas kieruje bardzo mocne przesłanie: A Bóg, czyż nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą wołają do Niego, i czy będzie zwlekał w ich sprawie? Powiadam wam, że prędko weźmie ich w obronę. Jest to ze strony Jezusa bardzo mocna zachęta do wytrwałej modlitwy, bez czasowego limitu, skierowana do wybranych, których sytuacja jest po ludzku beznadziejna, tak jak była sytuacja wdowy. Owi wybrani to nie przeznaczeni aktem boskiego widzimisię, zaplanowani do zbawienia. Wybrani to ci, którzy sami, we własnej wolności, odpowiedzieli Bogu na jego wezwanie, odpowiedzieli na łaskę, czyli niejako mają swój udział w owym boskim wyborze. Można powiedzieć krótko, jak nie chcę być wybranym, to nie będę wybranym. To do takich z nas dzisiaj tak bardzo zagubionych Jezus adresuje słowa: Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie? I w tym duchu trzeba odnieść to pytanie przede wszystkim do siebie: czy znajdziesz wiarę Panie Jezu we mnie, kiedy po mnie przyjdziesz?

Postawienie tego pytania zachęca do przyjęcia proaktywnej postawy w nieustannym pogłębianiu relacji z Bogiem, a także ze współbraćmi, wiedząc, że to stanowi nierozerwalną całość. I w tym duchu, głęboko pojętej odpowiedzialności, spójrzmy na naszą sytuację we współczesnym świecie, stawiając sobie pytanie: co możemy skutecznego uczynić?

Sięgnijmy w miesiącu modlitwy różańcowej do mocnej i ciągle aktualnej lekcji z historii.

Na konferencji w Poczdamie z 1945 r. Austria i Wiedeń – podobnie jak Niemcy i Berlin – została podzielona przez zwycięzców na cztery strefy okupacyjne. Rosjanie zajęli najbogatszą i zarazem największą część Austrii. Ich okupacja, była trudnym doświadczeniem, o czym nikogo nie trzeba przekonywać. Pośród wielu działań na różnych polach, mających na celu uwolnienie ojczyzny, Austriacy sięgnęli po najskuteczniejszą broń, po różaniec. A zaczęło się to od pewnego pogubionego artysty Piotra Pavlička. Mając 33 lata, przeżył swoje, wymodlone przez brata, nawrócenie. Idąc za głosem Boga, skierowanym do niego przez słynną bawarską stygmatyczkę, Teresę Neumann z Konnersreuth, został franciszkaninem i przyjął w 1941 r. święcenia kapłańskie. Po wojnie, jako kapelan amerykańskiego obozu jenieckiego w Cherbourgu, pod wpływem głębokiej refleksji nad fatimskimi objawieniami, zaczął rozumieć sens tego, co działo się w świecie i swoją w nim misję. 2 lutego 1947 r. ojciec Pavliček od nabożeństwa różańcowego w kościele franciszkańskim na wiedeńskiej starówce, rozpoczął Pokutną Krucjatę Różańcową. Głównymi jej celami były: modlitwa, zadośćuczynienie i pokuta za tych wszystkich, którzy zapomnieli o Bogu, a także błaganie o pokój na świecie i o wolność dla okupowanej przez Rosję Austrii. Osobiste, podziwu godne zaangażowanie się ojca Piotra Pavlička, ówczesna sytuacja, a przede wszystkim czczona w Austrii na każdym kroku Maryja, jednoczyły Austriaków w codziennej modlitwie różańcowej. W 1955 roku liczba codziennie odmawiających różaniec przekroczyła 700 tysięcy osób. 13 maja tegoż roku, w dzień Matki Boskiej Fatimskiej, Rosjanie zakończyli okupację Austrii.

Historia jest pełna podobnych, nadzwyczajnych interwencji Boga na prośbę człowieka. Niewątpliwe jest w nich miejsce wstawiennictwa Maryi. Może warto właśnie teraz o tym pomyśleć zarówno dla ratunku świata i naszej osobistej kondycji wiary.

Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?

Ks. Lucjan Bielas

 

Ogłoszenia duszpasterskie
XXIX Niedziela zwykła - 16.10.2022 r.

  1. Dzisiaj jest 29. Niedziela zwykła w roku liturgicznym. W Kościele w Polsce, przeżywamy XXII „Dzień Papieski” w czasie którego m. in., wspieramy Fundację „Dzieło Nowego Tysiąclecia”, która przychodzi z pomocą materialną polskiej, uczącej się i studiującej młodzieży.
  2. Trwają nabożeństwa różańcowe. W naszym kościele parafialnym, są one codziennie w dni powszednie o g. 17.15 z udzieleniem Komunii św. Zapraszam serdecznie wszystkich do wspólnej modlitwy różańcowej.
  3. W środę o godz. 17.15 Nowenna do Matki Bożej Nieust. Pomocy z modlitwą różańcową. O godz. 18.00 Msza św.
  4. W czwartek, jako trzeci miesiąca, po Mszy św. będzie Nowenna do Patrona naszej parafii św. Brata Alberta.
  5. W piątek o godz. 17.15 Nabożeństwo różańcowe. „Koronka” do Miłosierdzia Bożego po Mszy św. o godz. 18.00.
  6. Można składać „Wypominki” do naszej wspólnej parafialnej modlitwy wypominkowej za naszych bliskich zmarłych, z naszych rodzin i z naszej parafii: „Wypominki” roczne w każdą niedzielę o godz. 08.30 i o godz. 12.15 oraz oktawalne na Mszy św. w dniach od 1 do 8 listopada.
  7. Dziękuję wiernym z ul. Baczyńskiego, nr: 7a, 9a, 11a i 13a, za ofiarę na kwiaty. W nowym tygodniu, o sprzątanie kościoła prosimy wiernych z ul. Bratków oraz ul. Bratków 1 a i 1 b, w piątek 21 października od godz. 19.00.
  8. Na stolikach są nowe numery prasy katolickiej: „Niedzieli” i „Gościa Niedzielnego” oraz specjalne wydanie „Gościa” - Magazyn o Miłosierdziu Bożym.
 

Intencje mszy św. od 16 do 23 października 2022 r.

XXIX Niedziela zwykła – 16.10:

  • godz. 07.30 - za: † Bogdana Wojdyło w 3 rocz. śm. - int. od żony i syna.
  • godz. 09.30 - za: Magdalenę i Wojciecha Pietruszkę z ok. 30 rocz. ślubu - o dalsze Boże błogosław., pomoc i opiekę Matki Bożej oraz łaskę zdrowia na dalsze lata, † Teodorę Zarzycką - int. od męża Tadeusza.
  • godz. 11.00 - za: Klarę Czykiel z ok. 2 rocz. urodzin, o Boże błogosław., opiekę Matki Bożej, zdrowie oraz potrzebne łaski dla niej, jej Rodziców i siostry, † Juliannę, Józefa, Zygmunta i Romana Banasika – int. od córki i siostry.
  • godz. 12.30 - za: † Teofilę Borkowską w rocz. śm. - int. od córki z rodziną.

Poniedziałek – 17.10:

  • godz. 18.00 - za: w Intencji P. Bogu wiadomej.

Wtorek – 18.10:

  • godz. 18.00 - za: † Mieczysławę, Zdzisława, Rafała – int. od rodziny Knapików.

Środa – 19.10:

  • godz. 18.00 - za: † Danielę Wawrzczak – int. od Grupy Charytatywnej, † Teodorę Zarzycką – int. od uczestn. pogrzebu, † Marię Chojnacką – int. od sąsiadów z ul. Okólnej.

Czwartek – 20.10:

  • godz. 18.00 - za: † Adelę Falską - Micyk w 4 rocz. śm. - int. od rodziny Balon.

Piątek – 21.10:

  • godz. 18.00 - za: † Antoniego Piechę w rocz. urodzin – int. od żony z rodziną.

Sobota – 22.10:

  • godz. 18.00 - za: † Rafała Knapika w 4 rocz. śm. - int. od Rodziców.

XXX Niedziela zwykła – 23.10:

  • godz. 07.30 - za: † Danielę Wawrzczak – int. od Wandy i Zdzisława Przesmyckich z rodziną,
  • godz. 09.30 - za: † Irenę Rupalę - Kickę – int. od najbliż. rodziny, † Teodorę Zarzycką – int. od córki Małgorzaty z mężem i wnukami: Kamilem i Łukaszem.
  • godz. 11.00 - za: Polę Ramos z ok. 9 rocz. urodzin i Pawła Ramosa z ok. 40 rocz. urodzin – int. od Elżbiety Ramos z rodziną, † Dorotę Ścigaj – int. od Małgorzaty Gawędzkiej z rodziną i Rafała Łuszczyńskiego.
  • godz. 12.30 - za: † Bronisławę i Jacentego Skorupkę w 25 rocz. śm. - int. od córki Bogusławy.
 

BLASK PRAWDY
List pasterski Episkopatu Polski
zapowiadający ogólnopolskie obchody XXII Dnia Papieskiego

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia!

Dziesięciu trędowatych, którzy spotkali Jezusa na pograniczu Samarii i Galilei doświadczyło cudu uzdrowienia tylko z uwagi na posłuszeństwo słowom Jezusa (por. Łk 17,14). Podobnie było w przypadku Syryjczyka Naamana, który realizując nakaz proroka Elizeusza siedmiokrotnie zanurzył się w rzece Jordan (por. 2 Krl, 5,14). W ten sposób Pan Bóg w swoim Słowie ukazuje istotę aktu wiary, która wyraża się nie tylko w intelektualnej znajomość prawdy objawionej, ale przede wszystkim w dokonywaniu w jej świetle codziennych wyborów. Wiara [bowiem] to decyzja, która prowadzi do zaufania i zawierzenia Chrystusowi i pozwala nam żyć tak, jak On żył (VS, 88).

Przeżywając już za tydzień, w niedzielę 16 października, XXII Dzień Papieski, pod hasłem Blask prawdy, chcemy wrócić do orędzia, które św. Jan Paweł II zawarł w Veritatis splendor. Celem encykliki, której polskie tłumaczenie tytułu brzmi Blask prawdy, jest przypomnienie fundamentów moralności chrześcijańskiej. Pomimo prób jej zniekształcania lub podważania jest ona nadal dobrą propozycją, która może uczynić życie człowieka szczęśliwym.

I. Kryzys pojęcia prawdy

Współcześnie coraz częściej kwestionuje się istnienie prawa naturalnego, zapisanego w duszy człowieka. Podważa się również powszechność i niezmienność jego nakazów. Dramatyczność obecnej sytuacji – jak wskazywał św. Jan Paweł II – w której wydają się zanikać podstawowe wartości moralne, w znacznej mierze uzależniona jest od utraty poczucia grzechu (Katecheza. 25 sierpnia 1999 r. Rzym). Człowiek ulega bowiem pokusie, że może zająć miejsce Boga i sam określać co jest dobre, a co złe (por. Rdz 3,4). W efekcie prawdę uzależnia się od woli większości, grup interesów, okoliczności, kontekstów kultury, mody oraz indywidualnych osądów poszczególnych ludzi. Wtedy każde zachowanie jest uznawane za normę postępowania, a wszystkie poglądy są ze sobą równe.
Gdy coraz trudniej odróżnić prawdę od fałszu, zatarciu ulegają także granice między faktem a opinią, reklamą a zmyślnym kłamstwem. Podczas korzystania z Internetu nieustannie towarzyszą nam algorytmy. Dobierają one wyszukiwane i przeglądane przez nas treści tak aby były jak najbardziej dostosowane do naszych zainteresowań i oczekiwań. To jednak utrudnia konfrontację z alternatywnymi opiniami, a w efekcie dotarcie do obiektywnej prawdy. Użytkownicy mediów społecznościowych często nie kierują się już chęcią autentycznej prezentacji siebie, ale przygotowywane materiały dostosowują do oczekiwań odbiorców. W pogoni za popularnością, przekraczają granice moralności, dobrego smaku czy prywatności. W przestrzeni medialnej mamy coraz częściej do czynienia z tzw. faktami alternatywnymi (ang. fake news). Konsekwencją tego jest spadek zaufania do wszelkich publikowanych treści. W erze postprawdy nie tylko mamy prawdę i kłamstwo, lecz także pojawia się trzecia kategoria niejednoznacznych stwierdzeń tj. mijanie się z prawdą, przesada, koloryzowanie rzeczywistości.

W świecie, w którym zanika umiejętność rozróżniania prawdy od kłamstwa kultura zamyka się także na sens oraz wartość człowieczeństwa. Wypaczeniu ulegają takie pojęcia jak miłość, wolność, wspólnota a także samo określenie osoby ludzkiej i jej praw. Żyjemy w czasach w których osoby stają się przedmiotem użycia, podobnie jak używa się rzeczy (GS, 13). Tragicznym potwierdzeniem tego procesu jest aborcja, którą ukazuje się jako „prawo wyboru” małżonków, a zwłaszcza kobiety. Dzieci traktowane są jako przeszkoda w rozwoju rodziców, a rodzina staje się instytucją ograniczającą wolność swoich członków. Procesy te uderzają w filary cywilizacji i kwestionują dziedzictwo kultury chrześcijańskiej.

II. Nierozerwalny związek pomiędzy prawdą, dobrem i wolnością

Odnowa życia moralnego może dokonać się jedynie poprzez ukazanie prawdziwego oblicza wiary chrześcijańskiej, która nie jest zbiorem tez wymagających przyjęcia i zatwierdzenia przez rozum. Jest natomiast poznaniem Chrystusa (VS, 88). Dlatego tak ważna dla Kościoła i świata jest Encyklika o „blasku prawdy” (Veritatis splendor). Jedynie blask Prawdy, którą jest Jezus, może oświecić umysł tak, by człowiek mógł odkryć sens swojego życia i powołania oraz odróżnić dobro od zła.

Fundamentem moralności chrześcijańskiej jest naśladowanie Chrystusa. Jego słowa, czyny i przykazania tworzą moralną regułę życia chrześcijańskiego. Człowiek jednak nie potrafi o własnych siłach iść za Chrystusa. Staje się to możliwe dzięki otwartości na dar Ducha Świętego. Owocem Jego działania jest nowe serce (por. Ez 36,26), które pozwala odkryć człowiekowi Prawo Boże już nie jako przymus, ciężar i ograniczenie wolności, ale jako dobro, które chroni go przed niewolą grzechu. Prawda, którą przynosi Chrystus staje się tym samym mocą, która wyzwala człowieka. W ten sposób odkrywa on, że wolność człowieka i Boże prawo nie są ze sobą sprzeczne, ale przeciwnie – wzajemnie się do siebie odwołują (VS, 17). Istota wolności, wyraża się bowiem w darze z siebie w służbie Bogu i ludziom. Zdając sobie sprawę z wysokich standardów tego zadania, jak i ze słabości ludzkiej kondycji, Kościół oferuje człowiekowi Boże miłosierdzie, które pozwala mu przezwyciężać jego słabości.

Harmonia między wolnością a prawdą wymaga niekiedy ofiar i trzeba za nią płacić wysoką cenę. W określonych sytuacjach przestrzeganie prawa Bożego bywa trudne, nigdy jednak nie jest niemożliwe. Potwierdza to Kościół wynosząc do chwały ołtarzy licznych świętych, którzy słowem i czynem świadczyli o prawdzie moralnej aż do męczeństwa, woleli umrzeć niż popełnić grzech. Także każdy z nas jest powołany do składania takiego świadectwa wierze, nawet za cenę cierpień i ofiar.

III. Formacja sumienia

Przestrzenią dialogu prawdy i wolności w każdym człowieku jest sumienie. To tu dokonuje się osąd praktyczny, czyli co należy czynić, a czego unikać. Sumienie nie jest jednak wolne od niebezpieczeństwa błędu. Dlatego kluczowym zadaniem duszpasterzy i wychowawców, ale także każdego wierzącego jest troska o formację sumienia. Tylko bowiem uformowane sumienie pozwala człowiekowi dostosowywać się do obiektywnych norm moralności i uniknąć ślepej samowoli w podejmowaniu decyzji (por. KDK 16). Szczególną rolę pełni tu Kościół i jego Magisterium, który jest nauczycielem prawdy i ciąży na nim obowiązek, aby głosił i autentycznie nauczał Prawdy, którą jest Chrystus, a zarazem powagą swoją wyjaśniał i potwierdzał zasady porządku moralnego, wynikające z samej natury ludzkiej (VS, 64). W tym zadaniu nieodzowną pomoc stanowi wielkie dzieło pontyfikatu św. Jana Pawła II, jakim jest Katechizm Kościoła Katolickiego. Pozostaje on bowiem punktem odniesienia w naszych codziennych wyborach i ocenach rzeczywistości.

Misję formacji sumień Kościół realizuje także poprzez regularną katechezę dzieci, młodzieży i dorosłych, formację w ruchach i stowarzyszeniach, a także coraz częściej w mediach społecznościowych, m.in. w formie odpowiedzi na stawiane pytania. Kluczowa jest praca spowiedników i kierowników duchowych, którzy poprzez rozmowy, pouczenia, a przede wszystkim poprzez sprawowanie sakramentów kształtują ludzkie sumienia. W tym miejscu zachęcamy do osobistej formacji wszystkich wierzących, która dokonuje się poprzez codzienną praktykę modlitwy rachunkiem sumienia i częstą spowiedź.

IV. „Żywy pomnik” św. Jana Pawła II

Formacją sumień młodych ludzi zajmuje się również Fundacja „Dzieło Nowego Tysiąclecia”. Wspólnota stypendystów-studentów w Toruniu – wspomina absolwentka programu stypendialnego Magdalena – była dla mnie oparciem i duchowym domem, do którego lubię wracać. Świadomość, że w tym samym mieście żyją osoby, które kierują się podobnymi wartościami i potrafią zrozumieć moje wątpliwości lub wspólnie poszukiwać odpowiedzi na nurtujące pytania, była bardzo budująca w czasie studiów. Fundacja co roku swoją opieką obejmuje blisko dwa tysiące zdolnych uczniów i studentów z niezamożnych rodzin, z wiosek i małych miejscowości całej Polski, a w ostatnim czasie także z Ukrainy.

W przyszłą niedzielę, podczas kwesty przy kościołach i w miejscach publicznych, będziemy mogli wesprzeć materialnie budowany przez nas wszystkich od 22 lat „żywy pomnik” św. Jana Pawła II. Dziś, w obliczu trudności finansowych wielu rodzin, przez składane ofiary mamy szansę podtrzymać, a niejednokrotnie przywrócić nadzieję w sercach młodych ludzi na lepszą przyszłość i realizację ich edukacyjnych aspiracji dla dobra Kościoła i Ojczyzny. Niech udzielone w ten sposób wsparcie, nawet w obliczu osobistych trudności i niedostatków, będzie wyrazem naszej solidarności i wyobraźni miłosierdzia.

Na czas owocnego przeżywania XXII Dnia Papieskiego udzielamy wszystkim pasterskiego błogosławieństwa.

Podpisali Pasterze Kościoła w Polsce.

 

Jeden z dziesięciu
(2 Krl 5, 14-17; 2 Tm 2, 8-13; Łk 17, 11-19)

Warto nim być. Wygrana Samarytanina, który jako jedyny z dziesięciu uzdrowionych trędowatych, wrócił, aby podziękować Chrystusowi, okazała się zdecydowanie większa niż pozostałych.

Czy był to tylko zwyczajny ludzki gest, na który Bóg zareagował?

Śmiertelna choroba ich wszystkich zrównała. Kiedy byli zdrowi, unikali kontaktu z sobą, albowiem podział między Żydami a Samarytanami był wtedy niezmiernie wyraźny. Pokryci trądem, odsunięci od zdrowych w nieuleczalnej chorobie znaleźli jedność, znaleźli ją również w nadziei, że Bóg ich uzdrowi. Z taką bowiem nadzieją i wiarą zwrócili się do Chrystusa. Z taką nadzieją i wiarą udali się, na Jego polecenie, do kapłanów, którzy mieli misję urzędowego stwierdzenia uzdrowienia i oficjalnego przywrócenia uzdrowionemu miejsca w normalnie funkcjonującym społeczeństwie. Wszyscy dziesięciu zostali uzdrowieni z trądu. Rodzi się więc pytanie, co zyskał ten Samarytanin, który jako jedyny wrócił i podziękował? Tu trzeba zauważyć, że nie był to tylko ludzki gest wdzięczności, albowiem: uzdrowiony, wrócił, chwaląc Boga donośnym głosem, upadł na twarz do nóg Jego i dziękował Mu. Dla niego, nie było istotne to, że Jezus, jest Żydem. Dla niego Jezus, jest Bogiem, który darował mu drugie życie. Upaść do nóg oznaczało oddanie się, jak niewolnik do dyspozycji pana. Samarytanin oddaje jezusowi to drugie życie do dyspozycji. Jezus przyjmuje tę ofiarę, nie daje jednak życia po to, aby je zabierać i zwraca się do uzdrowionego: Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła.

Warto zwrócić uwagę na dwa aspekty reakcji Jezusa. Po pierwsze: uzdrowienie nie jest wynikiem jakiegoś widzimisię Boga, lecz Jego odpowiedzią na wiarę człowieka. Czyli inicjatywa uzdrowienia leży niejako w mojej wierze.

Po drugie: dziękując Bogu, całym sobą, tak jak to uczynił Samarytanin, otrzymujemy prawdziwe uzdrowienie, można powiedzieć całościowe uzdrowienie. Kiedy prosimy o uzdrowienie z jakiejś choroby i ona mija, no to jej nie mamy i nic więcej się nie dzieje. Kiedy jednak zdobędziemy się na podziękowanie Bogu z wiarą i całkowitym oddaniem się Jemu, to otrzymujemy od Niego prawdziwe, całkowite uzdrowienie, wewnętrzny pokój i wolność. Uzdrawiający Jezus, mówiąc: idź, odchodzącemu będzie dalej towarzyszył. Większej wygranej być nie może!

Ks. Lucjan Bielas

 

Ogłoszenia duszpasterskie
XXVIII Niedziela zwykła - 09.10.2022 r.

  1. Dzisiaj 28. Niedziela zwykła w roku liturgicznym. Za tydzień w niedzielę 16 października w Kościele w Polsce, będziemy przeżywali XXII Dzień Papieski w czasie którego, będziemy mogli wesprzeć Fundację „Dzieło Nowego Tysiąclecia”, która przychodzi z pomocą materialną polskiej młodzieży i studentom.
  2. W życiu Kościoła trwają nabożeństwa różańcowe. W naszym kościele parafialnym, są one codziennie w dni powszednie o g. 17.15 z udzieleniem Komunii św. Zapraszam serdecznie wszystkich do wspólnej modlitwy różańcowej.
  3. W środę o godz. 17.15 Nowenna do Matki Bożej Nieust. Pomocy z modlitwą różańcową. O godz. 18.00 Msza św.
  4. W czwartek 13 października, zapraszam na ostatnie już w tym roku Nabożeństwo fatimskie. Od godz. 18.00 będzie okazja do sakramentu Pokuty, o godz. 18.30 Msza św. z kazaniem, następnie Adoracja Najśw. Sakramentu i Różaniec św. Zakończenie przed godz. 21.00 Apelem maryjnym. Zapraszam serdecznie wszystkich czcicieli Matki Bożej Fatimskiej!
  5. W piątek o godz. 17.15 Nabożeństwo różańcowe. „Koronka” do Miłosierdzia Bożego po Mszy św. o godz. 18.00. O godz. 19.00 spotkanie dla młodzieży, która przygotowuje się do sakram. Bierzmowania.
  6. Dziękuję wiernym z ul. Baczyńskiego, nr: 7, 9, 11 i 13, za ofiarę na kwiaty i na Mszę św., która w intencji wszystkich rodzin i wiernych z tego bloku, będzie: w poniedziałek 10 października o godz. 18.00. W nowym tygodniu, o sprzątanie kościoła prosimy wiernych z ul. Baczyńskiego, nr: 7a, 9a, 11a i 13a, w sobotę 15 października od godz. 09.00 rano. Za tydzień, w trzecią niedzielę miesiąca, cała składka przeznaczona będzie na cele gospodarcze związane z kościołem i pracami w nim.
  7. Na stolikach są nowe numery prasy katolickiej: „Niedzieli” i „Gościa Niedzielnego” oraz specjalne wydanie „Gościa” - Magazyn o Miłosierdziu Bożym.
 

Intencje mszy św. od 09 do 16 października 2022 r.

XXVIII Niedziela zwykła – 09.10:

  • godz. 07.30 - za: na Uwielbienie Trójcy Najśw., z podziękowaniem za otrzymane łaski i z gorącą prośbą o dalsze Boże błogosław., pomoc i opiekę dla Siostry Angeliki oraz wszystkich Sióstr Norbertanek w klasztorze w Imbramowicach a także za zm. śp. Siostrę Marię Faustynę Przybysz.
  • godz. 09.30 - za: † Marię Chojnacką – int. od sąsiadów z ul. Okólnej, † Jana Kardasa z ok. 16 rocz. śm. - int. od dzieci z rodzinami.
  • godz. 11.00 - za: Antoninę Wielebę z ok. Roczku, o potrzebne łaski i zdrowie, † Elżbietę Millak – int. od pracowników Przedszkola Miejskiego nr 11.
  • godz. 12.30 - za: † Teodorę Zarzycką – int. od męża Tadeusza.

Poniedziałek – 10.10:

  • godz. 18.00 - za: rodziny i wiernych z ul. Baczyńskiego, nr: 7, 9, 11 i 13.

Wtorek – 11.10:

  • godz. 18.00 - za: w pewnej intencji, o Bożą pomoc, opiekę i miłosierdzie na dalsze lata życia.

Środa – 12.10:

  • godz. 18.00 - za: Rodzinę Żurkowskich – Jacka, Martę i Paulinę oraz ich rodziny, o Bożą opiekę, pomoc Matki Bożej, łaskę wiary, dar zdrowia i potrzebne łaski, † Dorotę Ścigaj – int. od Marty Ciepielewskiej z rodziną.

Czwartek – Nabożeństwo fatimskie - 13.10:

  • godz. 18.30 - za: rodzinę Niedziela, o Boże błogosław., pomoc i opiekę Matki Bożej, Annę Kamińską z ok. rocz. urodzin, o Boże błogosław., opiekę Matki Najśw., dar zdrowia i potrzebne łaski, † Darię Kłos w rocz. urodzin – int. od Rodziców z rodziną.

Piątek – 14.10:

  • godz. 18.00 - za: † Marię Chojnacką – int. od sąsiadów z ul. Okólnej.

Sobota – 15.10:

  • godz. 18.00 - za: Otylię Przybysz z ok. 80 rocz. urodzin, o zdrowie i potrzebne łaski.

XXIX Niedziela zwykła – 16.10:

  • godz. 07.30 - za: † Bogdana Wojdyło w 3 rocz. śm. - int. od żony i syna.
  • godz. 09.30 - za: Magdalenę i Wojciecha Pietruszkę z ok. 30 rocz. ślubu - o dalsze Boże błogosław., pomoc i opiekę Matki Bożej oraz łaskę zdrowia na dalsze lata, † Teodorę Zarzycką - int. od męża Tadeusza.
  • godz. 11.00 - za: rodzinę Gala, o Bożą opiekę, pomoc Matki B., zdrowie i potrzebne łaski, † Juliannę, Józefa, Zygmunta i Romana Banasika – int. od córki i siostry.
  • godz. 12.30 - za: w Intencji P. Bogu wiadomej.
 

Ogólnoświatowy Różaniec Mężczyzn - Miesiąc Różańca św.

To wyjątkowa inicjatywa, zrodzona kilka lat temu w Polsce i Irlandii, w którą włączą się mężczyźni z pięciu kontynentów. Ideą jest to, aby przez 24 godziny, bez przerwy, w jakimś miejscu na świecie, był odmawiany różaniec.

Modlić się będą katolicy w Europie, Afryce, w obu Amerykach i w Azji. Wybrano dzień 8 października, tj. najbliższą sobotę. Carlos Maite, jeden z organizatorów powiedział, że data została wybrana dlatego, że dla chrześcijan z całego świata, październik jest miesiącem Różańca św., który jest „potężną bronią za pomocą której, mężczyźni toczą walkę ze złem, aby zwyciężyło dobro, pod płaszczem swej Dowódczyni, Maryi zawsze Dziewicy”.

„Oczekuję się, że dziesiątki tysięcy mężczyzn wypełnią place publiczne różnych miast na całym świecie i uklękną, by przywołać Matkę Bożą” - powiedział C. Maite.

Męski Różaniec stawia sobie za zadanie obronę męskości, idąc za przykładem św. Józefa i publicznie demonstruje, że prawdziwy mężczyzna, to mężczyzna męstwa, który przyjmuje swoją odpowiedzialność i przywództwo w ramach Bożego planu.

„Prawdziwi mężowie naszych czasów mają dwie bronie: odwagę zrodzoną z łaski i Różaniec św., które czynią nas odpornymi na bramy piekielne, pomagają nam nie cofać się przed zastępami piekła i być zdecydowanymi na toczenie dobrej walki wiary z okrzykiem «Viva Cristo Rey!» Niech żyje Chrystus Król!”.

W Polsce Różaniec Mężczyzn zaczęto odmawiać po raz pierwszy w 2018 roku w Warszawie i niebawem też w innych miastach. Inicjatywa ta szybko zyskała dużą popularność w wielu ośrodkach i to nie tylko w naszym kraju, ale też za granicą.

W naszym kościele Różaniec Mężczyzn w sobotę 8 października, będzie trwał od godz. 15.00 do godz. 18.00: o g. 15.00 „Koronka” do Miłosierdzia Bożego. Część I Różańca św. o g. 15.20. Część II o g. 16.00. Część III o g. 16.40. Część IV o g. 17.20. Można dołączyć w dowolnym momencie modlitwy i adoracji. Serdecznie zapraszam i zachęcam do wspólnej modlitwy!

 
<< Początek < Poprzednia 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Następna > Ostatnie >>

Strona 6 z 55

Statystyki

mod_vvisit_counterDziś547
mod_vvisit_counterWczoraj2103
mod_vvisit_counterW tym tygodniu6865
mod_vvisit_counterW tym miesiącu22154
mod_vvisit_counterWszystkich1196561

W każdy trzeci czwartek miesiąca o godz. 18.00 jest Msza św. o św. Bracie Albercie patronie naszej parafii. Po Mszy św. jest Nowenna do naszego patrona z ucałowaniem jego relikwii.
Po modlitwie Spotkanie biblijne. Zapraszam serdecznie wszystkich wiernych!

W każdy czwarty czwartek miesiąca o godz. 18.00 jest Msza św. o św. O.Pio. Po Mszy św. modlitwy do Świętego z ucałowaniem jego relikwii, a potem spotkanie Grupy Modlitwy św. O.Pio.
Zapraszam serdecznie wszystkich wiernych!

Projekt i wykonanie Alanet